ของขวัญจากแดนไกล

คุณเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับพวกของเก่าโบราณจากต่างแดนไหมคะ บางคนอาจจะมองว่ามันเป็นแค่ศิลปะที่สวยงามน่าสะสม แต่สำหรับส้มแล้ว ตั้งแต่ได้ฟังเรื่องราวนี้จากรุ่นพี่ที่ส้มสนิทมากๆ คนหนึ่ง มุมมองของส้มที่มีต่อของเก่าก็เปลี่ยนไปตลอดกาลเลยค่ะ เพราะเบื้องหลังความงดงามเหล่านั้น มันอาจจะซ่อนเร้นไปด้วยพันธะสัญญาบางอย่างที่คนเป็นอย่างเราไม่ควรไปก้าวล่วงเลยสักนิด

เรื่องนี้เกิดขึ้นกับรุ่นพี่ของส้มเองค่ะ แกชื่อพี่วิทย์ พี่วิทย์เนี่ยแกเคยเดินทางไปทำงานอยู่ที่ประเทศแถบยุโรปตะวันออกอยู่นานหลายปีเลยค่ะ ในช่วงที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น แกได้รู้จักและสนิทสนมกับเพื่อนร่วมงานชาวท้องถิ่นคนหนึ่ง เป็นคุณยายผู้หญิงสูงวัยมากแล้วค่ะ บุคลิกภายนอกของเธอเป็นคนใจดี อบอุ่น แววตาดูเปี่ยมไปด้วยความเมตตาเหมือนคุณยายในนิทาน และเธอมักจะชอบเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม รวมถึงความเชื่อปรัมปราของบ้านเกิดให้พี่วิทย์ฟังอยู่เสมอ ซึ่งพี่วิทย์แกก็ชอบฟังมากค่ะ เพราะมันเป็นเรื่องลี้ลับที่แปลกใหม่และหาฟังได้ยาก

วันหนึ่ง คุณยายคนนี้แกก็เอ่ยปากชวนพี่วิทย์ไปเที่ยวที่บ้านของเธอค่ะ บ้านของเธอตั้งอยู่ลึกเข้าไปท่ามกลางป่าสนอันเงียบสงัด บรรยากาศรอบๆ ตึกเก่านั้นดูขลัง มีไอความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนขนลุกนิดๆ พอเดินเข้าไปข้างใน ตัวบ้านถูกตกแต่งด้วยข้าวของเครื่องใช้โบราณและวัตถุเก่าแก่มากมายที่สืบทอดกันมา พี่วิทย์แกเล่าให้ส้มฟังว่าตอนนั้นแกตื่นตาตื่นใจมาก ราวกับได้หลุดเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ศาสตร์มืดในอดีต

คุณยายพาพี่วิทย์เดินชมบ้านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ห้องๆ หนึ่ง ซึ่งเธอเรียกมันด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า ห้องเก็บสมบัติ ภายในห้องนั้นมีแสงสว่างรำไรชวนอึดอัด แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของพี่วิทย์มากที่สุด จนแกต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็คือ กล่องไม้แกะสลักใบหนึ่ง ที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะกลางห้องค่ะ

กล่องใบนั้นทำจากไม้เนื้อเข้มสภาพเก่าคร่ำคร่า ลวดลายแกะสลักบนตัวกล่องมันแปลกประหลาดมากค่ะคุณผู้ฟัง ลายเส้นมันบิดเบี้ยวและพิจารณาดูดีๆ มันมีลักษณะคล้ายกับอวัยวะภายในของมนุษย์ที่กำลังสูบฉีดเลือด พอพี่วิทย์เอ่ยปากถามด้วยความสงสัย คุณยายชาวท้องถิ่นก็เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความโศกเศร้าว่า กล่องใบนี้เป็นของเก่าแก่ประจำตระกูลที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน และคนในบ้านเชื่อกันอย่างสุดใจว่า มีพลังพิเศษ ซ่อนอยู่ข้างใน

เธออธิบายบริบทความเชื่อในอดีตให้ฟังค่ะว่า ในสมัยโบราณ ยามที่การแพทย์ยังไม่เจริญเข้าถึงพื้นที่ห่างไกล และความตายพรากชีวิตผู้คนไปอย่างง่ายดาย เมื่อมีคนในครอบครัวล้มป่วยหนักจนแทบหมดทางรักษา บรรพบุรุษของเธอจะนำกล่องใบนี้มาเปิดออก เพื่อ อธิษฐานขอพร ให้ผู้ป่วยหลุดพ้นจากความทรมาน โดยเชื่อกันว่าภายในความมืดมิดของกล่องนั้น มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คอยประทาน ยาอายุวัฒนะ และพลังแห่งการเยียวยาให้แก่ชีวิตที่กำลังจะดับสูญ

แต่ส้มฟังพี่วิทย์เล่าถึงตรงนี้แล้วแอบขนลุกตรงที่ พี่วิทย์บอกว่าสีหน้าของคุณยายตอนเล่าเรื่องนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แววตาของเธอจริงจังและนิ่งสนิท ราวกับว่าเธอกำลังพูดถึงความจริงแท้ของโลกที่ปฏิเสธไม่ได้

ก่อนที่พี่วิทย์จะเดินทางกลับประเทศไทย คุณยายคนนั้นได้เดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นกล่องไม้แกะสลักใบนั้นให้แกค่ะ เธอมองลึกเข้ามาในตาพี่วิทย์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

สิ่งนี้คือของขวัญชิ้นสำคัญจากฉัน

มันคือตัวแทนของความปรารถนาดีและพลังแห่งการเยียวยา

จงเก็บรักษาคอยดูแลมันไว้ให้ดี

พี่วิทย์แกรับกล่องมาด้วยความรู้สึกที่พะอืดพะอมพิลึกค่ะ ใจหนึ่งก็เกรงใจและซาบซึ้งที่ผู้ใหญ่ มอบของล้ำค่าให้ แต่อีกใจหนึ่ง ความรู้สึกส่วนลึกมันกลับร่ำร้องว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับกล่องใบนี้ พอแกกลับมาถึงเมืองไทย แกเลยเลือกที่จะเอากล่องไม้นั้นไปเก็บไว้ลึกที่สุดในตู้เสื้อผ้า พยายามไม่สนใจและคิดว่ามันเป็นแค่ของฝากแปลกๆ ชิ้นหนึ่งเท่านั้น

แต่แล้ว เรื่องราวความหลอนที่แท้จริงมันเริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้นไม่กี่เดือนค่ะ

อยู่ๆ พี่วิทย์แกก็เกิดล้มป่วยลงอย่างกะทันหัน ร่างกายทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วโดยไม่มีสาเหตุ แกมีอาการไข้อ่อนๆ ตลอดเวลา กินอะไรก็ไม่อร่อย ร่างกายอ่อนเพลียจนแทบไม่มีแรงลุกจากเตียง ไปหาหมอที่โรงพยาบาลตรวจเช็กอย่างละเอียดเท่าไหร่ก็หาสาเหตุไม่เจอ ยาที่หมอให้มากินก็ไม่ได้ช่วยให้อาการดีขึ้นเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่แกกำลังนอนซมอยู่บนเตียงด้วยความสิ้นหวัง จิตใต้สำนึกของแกก็ดันนึกถึงเรื่องเล่าของคุณยายและกล่องไม้แกะสลักในตู้เสื้อผ้าขึ้นมาค่ะ

ด้วยความทรมานประกอบกับอารมณ์ชั่ววูบที่อยากจะลองดู พี่วิทย์แกพยุงร่างกายอันสั่นเทาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบกล่องไม้ใบนั้นออกมา แกนั่งลงบนพื้น ค่อยๆ เอื้อมมือไปเปิดฝากล่องออกช้าๆ ด้วยหัวใจที่เต้นรัวระทึกจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

แต่คุณรู้ไหมคะ... พอฝากล่องเปิดออก สิ่งที่อยู่ภายในกลับมีเพียง ความว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยนอกจากความมืดมิดอันเงียบสงัด

ทว่าในวินาทีที่แกจ้องมองลงไปในความว่างเปล่านั้น พี่วิทย์เล่าว่าแกสัมผัสได้ถึง พลังงานบางอย่าง ที่แผ่ซ่านออกมาปะทะหน้า มันเป็นมวลความเย็นยะเยือกที่ชวนให้รู้สึกสยดสยอง เหมือนมีสายตาที่มองไม่เห็นนับสิบคู่กำลังจ้องกลับมาที่แกจากก้นกล่อง และในความเงียบสงัดนั้นเอง แกก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา เป็นเสียงแหบพร่าชวนขนลุกดังขึ้นที่ข้างหู

เจ้าขอ...อะไร...

พี่วิทย์สะดุ้งสุดตัวด้วยความกลัว แต่ด้วยสัญชาตญาณของคนอยากรอด แกเลยละล่ำละลักตอบกลับไปเสียงสั่นเครือว่า ผม...ผมแค่อยากหายป่วย

ทันทีที่สิ้นคำพูดนั้น พี่วิทย์บอกว่าแกเหมือนถูกฆ้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางอก ร่างกายของแกถูกดูดพลังงานออกไปอย่างรวดเร็ว จู่ๆ เรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดก็อันตรธานหายไปเฉยๆ แขนขาอ่อนแรงจนไม่สามารถพยุงตัวได้ แกฟุบลงไปกองกับพื้น และในตอนนั้นเอง เสียงกระซิบเดิมก็ดังซ้ำขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเกรี้ยวกราดและเย้ยหยัน

แต่เจ้าน่ะ...ไม่เคยให้สิ่งใดตอบแทน...

แกตกใจสุดขีด พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเอื้อมมือไปตะปบปิดฝากล่องลงกลอนทันที มือไม้ของแกสั่นเทาจนแทบไม่มีแรง หลังจากคืนนั้น แทนที่อาการป่วยจะดีขึ้น มันกลับดิ่งลงเหวเลยค่ะ พี่วิทย์ผอมแห้งลงจนเห็นกระดูก ใบหน้าตอบ ซีดเซียว ไร้สีเลือด ดวงตาจมลึกและหมองคล้ำเหมือนคนใกล้ตาย ราวกับว่าดวงจิตและพลังชีวิตของแกกำลังถูกสูบออกไปทีละหยดในทุกๆ คืนที่แกนอนหลับ

แกเริ่มรู้ตัวแล้วว่าต้นเหตุมาจากกล่องใบนั้น แกพยายามจะเอาของขวัญชิ้นนี้ไปทิ้ง ไปขว้างลงแม่น้ำ หรือแม้กระทั่งแอบเอาไปวางทิ้งไว้ที่อื่น แต่เชื่อไหมคะว่ามันเหมือนมีอาถรรพ์คอยขัดขวาง ทุกครั้งที่แกตั้งใจจะกำจัดมัน แกจะมีอาการหน้ามืดล้มพับไปเฉยๆ หรือมีเหตุบังเอิญให้ต้องนำมันกลับมาวางไว้ที่เดิมเสมอ

ด้วยความกลัวตาย พี่วิทย์เลยเริ่มติดต่อเพื่อนที่อยู่ต่างประเทศเพื่อสืบค้นข้อมูลและแปลเอกสารความเชื่อโบราณในแถบหมู่บ้านของคุณยายคนนั้นอย่างละเอียด จนในที่สุด แกถึงได้พบความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกซ่อนไว้ค่ะ

กฎของศาสตร์มืดในตำราโบราณระบุไว้ชัดเจนว่า กล่องไม้แกะสลักใบนั้นไม่ใช่กล่องที่บรรจุ ยาอายุวัฒนะ ประทานพรให้ฟรีๆ แต่มันคือ กล่องแห่งการแลกเปลี่ยน ของลัทธิโบราณ

คนในอดีตเขารู้ดีค่ะว่า สิ่งศักดิ์สิทธิ์หรืออำนาจลี้ลับไม่เคยให้อะไรใครเปล่าๆ ถ้าคุณอยากได้ชีวิตใหม่ อยากหายจากโรคภัยไข้เจ็บ คุณจำเป็นต้องมอบบางสิ่งที่มีค่าเท่ากันเพื่อเป็นการ แลกเปลี่ยน สิ่งนั้นอาจจะเป็น

ความทรงจำที่สวยงามที่สุดในชีวิต

ความสุขและความรักทั้งหมดที่เคยได้รับมา

หรือแม้กระทั่ง... เศษเสี้ยวพลังชีวิตและอายุขัยส่วนที่เหลือ

และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในกฎของกล่องใบนี้ก็คือ หากผู้ใดก็ตามที่เผลอไปเอ่ยปากขอพร โดยที่ไม่มี สิ่งที่จะแลกเปลี่ยน มอบให้แก่มันตามพันธะสัญญา พลังงานอาถรรพ์ในกล่องจะถือวิสาสะเป็นฝ่ายเลือกหยิบฉวยเอาจากตัวผู้ขอเอง และมันจะกัดกินพลังชีวิตของผู้ขอไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีวันสิ้นสุด จนกว่าร่างนั้นจะกลายเป็นเพียงซากศพที่แห้งเหี่ยว

พี่วิทย์ถึงได้ตระหนักใจหายวาบว่า ที่ร่างกายของแกทรุดโทรมลงทุกวัน เป็นเพราะแกได้ทำสัญญาเลือดกับมันไปแล้วโดยไม่รู้ตัว และมันกำลังกัดกินวิญญาณของแกอยู่

สุดท้ายด้วยความจนแต้ม พี่วิทย์แกตัดสินใจทำพิธีกรรมแก้เคล็ดตามที่ค้นคว้ามาอย่างยากลำบากค่ะ มันเป็นพิธีที่ต้องใช้ความกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวอย่างมาก แกต้องยอมเผชิญหน้ากับความมืดในกล่องใบนั้นอีกครั้ง เพื่อทำพิธี มอบคืน สิ่งที่เคยขอไป โดยแกต้องยอมสละบางสิ่งบางอย่างในตัวแกไปอย่างถาวรเพื่อเป็นค่าปรับเปลี่ยนสัญญา

แกต้องทนทุกข์กับการเผชิญหน้ากับความกลัวสูงสุดและคราบน้ำตาแห่งความสูญเสียครั้งใหญ่ แต่ในที่สุดแกก็ทำสำเร็จและปิดผนึกมันได้ทันเวลา

หลังจากวันนั้น อาการป่วยทางกายของพี่วิทย์ก็เริ่มดีขึ้นช้าๆ ตามลำดับค่ะ จนแกกลับมาเดินเหินได้ตามปกติ แต่ทุกครั้งที่ส้มเจอแก ส้มสัมผัสได้เลยว่าพี่วิทย์คนเดิมได้ตายไปแล้ว แกกลายเป็นคนนิ่งเงียบ แววตาดูว่างเปล่าและอมทุกข์อยู่ลึกๆ ราวกับว่าเนื้อแท้ของความสุขในจิตวิญญาณของแก ได้ถูกกล่องใบนั้นริบไปเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนอย่างไม่มีวันได้คืนมาอีกแล้ว

พี่วิทย์แกเคยหันมาพูดกับส้มด้วยน้ำเสียงจริงจังเพื่อเป็นอุทาหรณ์เลยค่ะว่า ของขวัญบางชิ้น แม้ภายนอกจะดูสวยงาม ล้ำค่า หรือน่าหลงใหลเพียงใด แต่เบื้องหลังอันดำมืดของมัน อาจจะกำลังรอคอยให้เราจ่ายบทเรียนที่ต้องแลกมาด้วยราคาที่แพงเกินกว่าชีวิตชั่วชีวิตหนึ่งจะรับไหวก็ได้

ทุกวันนี้ พี่วิทย์แกยังคงเก็บกล่องแกะสลักใบนั้นไว้ในบ้านนะคะ แต่แกใส่กุญแจล็อกตู้ไว้อย่างหนาแน่นและไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมันอีกเลย แกบอกว่าให้มันวางอยู่ตรงนั้นแหละ เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจระลึกถึงเส้นแบ่งระหว่างคนเป็นและความมืดที่ไม่ควรตื่นขึ้นมาอีกเด็ดขาดค่ะ